Oceń Swoje Auto

Bardzo żal mi że już jej nie mam. Jeździł nią mój ojciec, szwagier, potem ja. Syreny to były na prawdę auta z duszą. Kto je kochał, nie zawiódł się. Nie to co obecne nijakie, nienaprawialne, przeładowane elektroniką urządzenia do przemieszczania się, które z powodu jednego głupiego chipa staną na środku drogi, i zostaje Ci tylko telefon do serwisu.

Silnik prosty jak konstrukcja cepa. Zadbany jest w miarę bezawaryjny. Odpowiednio wyregulowany zadziwia dynamiką (jak na Syrenę oczywiście)

Kto nie jeździł autem z dźwignią zmiany biegów pod kierownicą, nigdy tego nie zrozumie. To jest dopiero wygoda! A nie jakiś tam tunele w podłodze, rozdzielające kierowcę od pasażera.

No trwały to nie jest... Ale prosty w naprawie.

Całkiem przyzwoita, pod warunkiem słusznego wzrostu. Niscy nie widzą przodu samochodu.

Jak na samochód z tego okresu całkiem dobrze. Np. nożny przełącznik świateł.

Zależy jak się trafi moja 104 miała bardzo wydajne ogrzewanie, natomiast 105 bardzo marne (choć niby takie samo).

Nawet 5 osób spokojnie śię zmieści.

No cicho to nie jest... Ale ten sound :D

No kiedyś w porównaniu z Warszawą, to było auto małolitrażowe. W trasie ~9, Po mieście ~12.

Stare Syreny były o wiele trwalsze od nowszych. Gdy już przez swą głupotę i nieznajomość prawa zlikwidowałem 104, to potem co mi się zepsuło, to przekładałem części ze 104. Były zdecydowanie lepsze.

Drobiazgi nie często się trafiały.

Poza jednym przypadkiem, kiedy jako młody niewyżyty kierowca ukręciłem przegub, to nie zdarzyło mi się żeby mnie zawiodła w trasie, tak, żeby do domu nie dojechać. Co nie znaczy ze się nie psuła. Owszem, trzeba było włożyć w nią trochę pracy, ale za to się odwdzięczała.