Oceń Swoje Auto

Świetny samochód dla indywidualistów bez kasy. Charakter Forda Capri 1300 - pięknie wygląda, przyjemnie brzmi, mało pali, dobrze trzyma się drogi, ale żwawo przyspieszać nie chce. Trochę nieporadny w mieście, chociaż bardzo zwrotny. O wiele lepiej spisuje się na trasie. Nie męczy nawet po wielu godzinach jazdy. Komfortem bije współczesne "maluchy". Na pewno spodoba się kierowcom lubiącym płynną, umiarkowanie szybką jazdę (do 110 km/h). Prędko wykańcza go styl powożenia "pedał dno".

Na minus - mało dynamiczny i przeciętnie elastyczny (to "zasługa" zbyt długiego przełożenia przekładni głównej), przy aktywnej jeździe wymaga częstych redukcji. Na plus - dobrze wyważony, ładnie mruczy, bardzo miękko pracuje, mało pali.

5-biegowa, ciasno zestopniowane 3.,4. i 5. bieg przydają się na szosie. 1. bieg nie zawsze wskakuje za 1. razą (ten typ tak ma). Wrzucanie 5. biegu długą dźwignią jak w autobusie - lekko, ale z dużym zamachem.

Nadspodziewanie dobre maniery na szosie, zdaniem Brytyjczyków zbliżone do wczesnych Porsche 911. Podwozie zestrojone kompromisowo - nie za miękkie, nie za twarde. Wyraźna nadsterowność na zakrętach, ale przewidywalny w reakcjach i łatwy do utrzymania w ryzach. Na krętych drogach można wpędzać w kompleksy właścicieli zachodnich kompaktów. Tylko nieznaczna wrażliwość na podmuchy bocznego wiatru. Wyraźne pogorszenie właściwości jezdnych tylko przy dużym obciążeniu. Bardzo precyzyjny i lekko pracujący układ kierowniczy. Wydajne hamulce. Przednie zbyt łatwo blokują przy awaryjnym hamowaniu!!!

Opadająca linia dachu skutecznie ogranicza widoczność do tyłu. Do cofania przydają się dwa lusterka boczne! Mocno pochylona przednia szyba daje bonus w pierwszym rzędzie pod światłami - nie trzeba się schylać, żeby dojrzeć wiszący sygnalizator.

Dobra, nawet według współczesnych standardów. Wszystko co ważne pod ręką. Doskonałe, bardzo wygodne i dobrze wyprofilowane fotele przednie. Tylko długonodzy będą narzekać - dla nich kierownica jest za daleko, a pedały za blisko. Maleńkie lampki kontrole rozsiane między zegarami robią wrażenie bałaganu, ale w nocy nie oślepiają jak w wielu nowszych samochodach. Ciasno rozmieszczone pedały (zwłaszcza gazu i hamulca) - glany odpadają!!!

Dychawiczna wentylacja. Trudno rozgryźć wszystkie kombinacje suwaków ogrzewania i wentylacji. Nagrzewnica daje potężny strumień gorącego powietrza, ale w praktyce ma tylko dwa tryby pracy - zimno i ciepło na maksa.

Z przodu bez zastrzeżeń. Z tyłu ciasno dla osób o wzroście ponad 160 cm. Ale przecież to rasowe coupe!!!

Zwykle słychać tylko mocno przytłumione mruczenie silnika i cichy szum opon. Silnik robi się głośny powyżej 3500 obr/min (blisko 120 km/h na 5. biegu). Mierzony poziom hałasu nie odbiega od współczesnych "maluchów". 2-drzwiowa karoseria jest sztywniejsza niż w sedanie, dlatego nawet po latach nie słychać wielu "świerszczy". Szumy opływu powietrza niewielkie.

Zużycie paliwa na trasie 6,5-7 l (90-110 km/h), w mieście 8, na krótkich trasach 9. Tanie części zamienne. Genialnie prosto rozwiązana obsługa podstawowa! (poziom oleju w skrzyni mierzy się przez otwór w podłodze tylnego bagażnika, miarką wyjętą z silnika). Można dłubać samemu, a jeśli u mechanika to lepiej wybierać takich, którzy mieli do czynienia ze Skodami!!!

Niezwykły samochód za śmieszne pieniądze. Zaraz po zakupie wymaga zwykle kilku inwestycji i napraw, ale za staranną obsługę odwdzięcza się niezawodnością, niskimi kosztami użytkowania i... zainteresowaniem otoczenia.

Typowe przypadłości wiekowych samochodów - drobne wycieki, defekty w instalacji elektrycznej.

Zadbana Skoda dorównuje bezawaryjnością równolatkom niemieckim. Jeśli nawet coś "padnie", można dojechać do domu. Typową poważną przypadłością Skód Rapid sprzed 1987 roku jest "klap-dupka" - skrzywienie podłużnych wahaczy tylnego zawieszenia, powodujące osiadanie tyłu i wyraźnie ujemny kąt pochylenia tylnych kół. Przyczyną tego zjawiska jest wada fabryczna.